|
‘Momentary lapse’ is een verzameling in opbouw waarbij de geportretteerde met toevallig gesloten ogen op de foto staat. Hoewel de foto’s in principe als mislukt gelden, zijn ze voor de fotograaf toch bruikbaar. Ze leiden hem naar het onverwachte en het onvermoede beeld, precies omdat hij hier totaal niet de hand in had. Hij zoekt ‘de mislukte foto’ dan ook niet bewust op. De verzameling groeit bij puur toeval.
De foto’s doen de fotograaf ondermeer de vraag stellen wat ‘aanwezigheid’ is en hoe dat kan geïnterpreteerd worden. Sommige kinderen doen bv hun ogen dicht als ze spelen dat ze er niet zijn. Hoewel deze ‘afwezigheid’ tot wat gezien wordt voor het gefotografeerde model slechts plaatsvond in een fractie van een seconde, zijn we als toeschouwer in staat de ‘afwezige’ op de foto te zien als iets continue. Of zoals dichter Hart Crane het in 1923 al zei : “Een honderdste seconde, die zo precies wordt gevangen dat de beweging vanuit de foto voor onbepaalde tijd door lijkt te gaan, een vereeuwigd moment.” (bron: Susan Sontag, ‘Over Fotografie’, blz 82)
|
